بندرعباس به دلیل ارتباط تجاری با دیگر کشورها همواره در حال مراوده با مردم و آداب و رسوم مختلف آنها بوده است. این رفت و آمد و سکونت اقوام مختلف در این بندر باعث شده تا فرهنگ بومی منطقه تحت تاثیر قرار بگیرد. نکته قابل توجه راجع به فرهنگ بومی این منطقه نحوه برگزاری مراسم های مختلف است که در ادامه می خواهیم به آنها اشاره کنیم. در کنار این مراسمات نگاهی می اندازیم به پوشش بومی و موسیقی محلی رایج در این منطقه، پس با ما همراه باشید.

آداب و رسوم

مراسم قبله دعا

راز و نیایش برای بارش باران در مناطق خشک و کم آب کشور از گذشته رایج بوده است. بندرعباس نیز از این قاعده مستثنی نیست و همچنان برگزاری مراسم قبله دعا زمانی که برای مدت طولانی باران نباریده رواج دارد. در این مراسم ابتدا کودکان به صورت گروهی در کوچه و بازار قدم می زنند و شعر:
موشکو ايشاءالله
گردن ريشکو ايشاءالله
خدا بارون هاديت ايشاءالله
به مسکنين هاديت ايشاءالله
به جوکارون هاديت ايشاءالله
انشاءالله بارون بده ايشاءالله
انشاءالله، انشاءالله ايشاءالله
را می خوانند و شنوندگان در پاسخ به آنها هدیه می دهند. به این ترتیب مردم مطلع می شوند که قرار است مراسم قبله دعا برگزار شود. پس از آن در مکانی مشخص نذری می پزند و بین فقرا تقسیم میکنند. اصل مراسم با گرفتن روزه باران و نماز برگزار می شود که در آن مردم برای باریدن باران دعا می کنند.

مراسم زار

مراسم زار یکی از مراسم های عجیبی است که در هرمزگان برگزار می شود. گفته می شود این مراسم از آفریقا وارد شده البته تفاوت هایی در برگزاری این مراسم دیده می شود اما گفته می شود ریشه آن به آفریقا برمی گردد. عده ای معتقدند یک باد فرازمینی از طریق بادهای موسمی و سواحل جنوب کشور وارد بدن فرد می شود و او را بیمار می کند. به صورتی که پزشکان نمی توانند او را درمان کنند و فرد باید به مامازار یا بابازار که مسئول برگزاری مراسم است مراجعه کند. فرد بیمار هفت روز قبل از شروع مراسم نزد مامازار قرنطینه می شود. اصل مراسم با حضور بهبودیافتگان و فرد بیمار و ماما زار یا بابازار برگزار می شود. موسیقی خاصی نواخته می شود و مامازار یا بابازار با اعمالی همچون حرف زدن با جن، ضربه زدن به او و دیگر اعمال سعی در خارج کردن آن از بدن فرد بیمار می کند.

زنبیل گردانی

اگر بچه ای تا سن 2 سالگی نتواند راه برود، مراسم زنبیل گردانی برایش برگزار می شود به این صورت که پدر و مادرش، فرزندان همسایه ها را دعوت می کنند و فرزند خود را درون زنبیلی که با برگ درخت خرما بافته شده است قرار می دهند. سپس بقیه کودکان زنبیل را گرفته و شعر می خوانند تا کودک زودتر راه برود.

موسیقی محلی

موسیقی جزو جدانشدنی از فرهنگ بومی جنوب کشور است. موسیقی که یادآور شور و هیجان برای ماست با سازهایی همچون: تومبا، تمپون و نی‌انبان که از جمله سازهای کوبه ای و دمیدنی هستند برای نواختن آهنگ های ریتم دار استفاده می شود.

بازی های محلی

در گذشته که خبری از موبایل و تبلت و اسباب بازی های رنگارنگ نبود بچه های ساکن در بندرعباس بیشتر با ابزارهایی همچون سنگ و چوب بازی می کردند که حالا همان بازی ها به عنوان بازیهای محلی این بندر شناخته می شوند. نمونه ای از بازی های محلی بندرعباس شامل: کلمچا، رمبازا، دارتوپا، دبه‌یا و جوکیا می شوند.

پوشش محلی

اگر خوب به پوشش محلی مردم بندرعباس نگاه کنید متوجه شباهت آن با لباس های هندی می شوید. این موضوع نیز ناشی از تعاملات فرهنگی بین این بندر با کشور هند است. لباس هایی سبک با رنگ های شاد که بیشتر رنگ بنفش، سبز، آبی و صورتی به چشم می خورد. همچنین طرح های متنوع و زیبایی که در این لباس ها دیده می شود هنر دست مردم بومی است. پوشش غالب در این منطقه شامل چادر، پیراهن و شلوار بندری است. زنان این منطقه چادرها را به دو روش لانیم لا یا کول زدن می بندند. هم چنین پیراهن های این منطقه انواع زیادی دارد از جمله کندوره، گون، اشکم، آستین فراخ، کلوش، عجمی، چینی، گشاد عربی، ساده شلالی.