بسیاری از افراد در زمان خطر فرار را به قرار ترجیح می دهند و به هر وسیله ای که به فرار آنها از شرایط خطرناک کمک کند چنگ می زنند. یکی از شرایطی که همه ما فرار را به قرار ترجیح می دهیم سوانح هوایی و سقوط هواپیما است. ابزار های تامین کننده امنیت در پرواز های هوایی مثل کمربند ایمنی و جلیقه نجات در تمامی هواپیماها وجود دارد، اما بنظر می رسد در شرایط بحرانی که خروج از هواپیما می تواند به نجات جان انسان منجر شود، وجود چتر نجات ضرورت پیدا می کند. در اینجا این سوال پیش می آید که چرا این امکان در پروازهای هوایی وجود ندارد؟ چرا تمامی مسافران در پرواز های هوایی به چتر نجات مجهز نیستند؟

احتمالا از دید شما هم منطقی به نظر می آید که چتر نجات برای همه مسافران هواپیما وجود داشته باشد. اما در ادامه می خواهیم دلایلی که باعث می شود تا در هواپیماهای مسافربری چتر نجات برای همه مسافران وجود نداشته باشد را عنوان کنیم. پس با ما همراه باشید.

چتر بازی نیاز به آموزش دارد



چتر بازی



اگر هر فرد بخواهد به طور انفرادی با چتر نجات از یک نقطه ثابت بپرد به چهار تا پنج ساعت آموزش فشرده نیاز دارد و اغلب این کار را با یک مربی کمکی انجام می دهد. حالا این مسئله را در نظر بگیرید که پرش با چتر از هواپیما با پرش از یک نقطه ثابت کاملا متفاوت است. زمانی که چتر باز از یک نقطه ثابت می پرد ارتفاعی حدود 3500 پا را تجربه می کند که در مقایسه با ارتفاع 10 تا 13 هزار پایی هواپیما بسیار ناچیز است. در این شرایط ممکن است چترباز به کمبود اکسیژن دچار شود که بسیار خطرناک است و از این نظر داشتن کپسول اکسیژن نیز برای پریدن از هواپیما ضرورت پیدا می کند. علاوه بر این هنگام پریدن از هواپیما شما در یک نقطه ثابت نیستید و هواپیما با سرعت 80 تا 110 مایل پرواز می کند. بنابراین استفاده از چتر نجات برای پریدن از هواپیما اصلا کار ساده ای نیست.

بیشتر تصادفات هنگام برخواستن یا فرود آمدن اتفاق می افتد

بیشتر حوادث هواپیما زمانی اتفاق می افتد که هواپیما درحال بلند شدن از روی زمین یا فرود آمدن است. طبق آمار میزان حوادث هنگام پرواز کمتر از 10 درصد است که اغلب آن ها نیز در شرایط بد آب و هوایی اتفاق افتاده است. در این شرایط نیز پریدن با چتر نجات بسیار خطرناک است. پس این آمار خود عاملی است تا نیاز به چتر نجات در هواپیما را کاهش دهد.

چتر نجات سنگین، گران قیمت و جاگیر است

هر چتر نجات حدود 19 کیلوگرم وزن دارد و اختصاص دادن یک چتر نجات برای هر مسافر در هواپیما نیاز به لباس پرواز، کلاه ایمنی، ماسک و کپسول اکسیژن و .. دارد. اضافه شدن تمام این موارد به کابین هواپیما علاوه بر وزن زیاد و جاگیر بودن، هزینه بالایی نیز در پی دارد که موجب شده تا از وجود چتر نجات با سایر مخلفاتش در هواپیماهای مسافربری جلوگیری شود.

کنترل شرایط سخت است



چتر نجات



وقتی شرایط به سمتی سوق پیدا می کند که مسافران مجبور به پریدن از هواپیما به بیرون آن هم با چتر نجات می شوند کنترل اوضاع سخت می شود. اول از همه مسافران دچار استرس و ترس می شوند و همین موضوع پرش را سخت می کند چرا که در شرایط پریدن از یک نقطه ثابت آن هم با میل و رضایت خودشان نیستند. علاوه بر این امکان اینکه همه مسافران با هم از هواپیما خارج شوند وجود ندارد و بین پرش یک نفر با نفر بعدی باید فاصله وجود داشته باشد. پس از پرش از هواپیما نیز افراد باید 200 تا 500 متر از هم فاصله داشته باشند و مراقب باشند به بدنه هواپیما برخورد نکنند!

شرایط هواپیماهای مسافربری محدود کننده است

هواپیما بوئینگ 737 که یکی از هواپیماهای مسافربری محبوب در جهان است تنها توانایی حمل 200 نفر مسافر و کادر پرواز را دارد و عملا فضایی برای نگهداری و حمل چتر نجات و ابزارهای جانبی آن ندارد. علاوه بر این، بوئینگ 737 در ارتفاع 35 هزار پایی و با سرعت 600 مایل پرواز می کند که شرایط برای پریدن با چتر نجات را بسیار سخت و خطرناک می کند.

با وجود این شرایط نبود چتر نجات در هواپیما منطقی به نظر می رسد اما این موضوع تا به الان در هواپیماهای بزرگ اتفاق افتاده است. یعنی هواپیماهای کوچک می توانند به چتر نجات مجهز شوند؟ ممکن است روزی تمام هواپیماها به چتر نجات مجهز شوند؟
بله. در سال های اخیر برخی از هواپیماهای کوچک به چتر نجات مجهز شده اند اما نه برای هر مسافر. بلکه این چتر نجات کل هواپیما را از خطر سقوط نجات می دهد. در حال حاضر بزرگترین هواپیمایی که می تواند به این سیستم مجهز شود تنها گنجایش 5 مسافر را دارد که البته امید است در آینده ای نزدیک استفاده از این تکنولوژی در هواپیماهای بزرگ مسافربری نیز استفاده شود.